Maden Ocaklarından Mücadele Sesleri Yükseliyor

Kasım ayı içinde Meksika ve Peru madenlerinde çalışan binlerce maden işçisi, tek ses ve tek yürek, taleplerini haykırdılar. Maden işçileri, güneş ışığına hasret, her an ölüm tehlikesiyle burun buruna çalışıyorlar. İşçi güvenliği konusunda diğer sektörlerden çok daha fazla yatırımı ve önlemi gerektiren maden ocaklarında, sermayedarların kâr hırsı yüzünden her yıl binlerce işçi yaşamını yitiriyor.

Dünyanın en büyük 3. bakır ve çinko ve 5. büyük altın madenlerine sahip Peru’da, maden işçileri, çalışma koşullarının düzeltilmesi için greve gittiler. Madenciler Mayıs ayından bu yana ikinci kez greve gidiyorlar. 5 Kasımda yapılan greve 120 bin maden işçisi katıldı.

Meksika’da Cananea bakır madeni ocağında çalışan 1200 işçinin grevi ise 4. ayını geride bıraktı. Cananea bakır madeni Meksika’nın ve dünyanın en büyük maden ocağı olma özelliğini taşıyor. Meksika Maden Ocakları ve Metal İşçileri Sendikasına bağlı işçiler, daha önce de sağlık ve güvenli çalışma koşullarının sağlanması talebini dile getirmişlerdi. Ancak güvenlik tedbirlerine ayrılması gereken paraya kıyamayan patronlar, en ufak bir kazada yüzlerce işçinin ölmesinden rahatsız değiller ki, aynı pervasızlığa devam ediyorlar. 2006 yılı Ocak ayında yaşanan kazada 65 işçi ölmüş ve işçi kardeşlerine sahip çıkan maden işçileri Şubat ayında greve çıkmışlardı. Madenlerde yaşanan kazalardan sonra tutulan resmi raporlarda bile, güvenlik koşullarında ciddi eksikliklere, temizliğin yeterince yapılmamasından kaynaklı zehirli asit ve toz oluşumuna, tamir ve bakım ekipmanlarındaki yetersizliklere değiniliyor. Kapitalizm altında insanca yaşam zaten mümkün değilken maden ocaklarında çalışan işçiler misliyle kötü çalışma koşullarıyla ve dizginsiz bir sömürüyle karşı karşıyalar.

Cananea maden ocağı, geçmişte de işçi hareketinin yükselmesine öncülük etmişti. Örneğin 1906’da yapılan grev Meksika özgürlük hareketinin doğumuna yardımcı olmuştu. 1999 grevi ise, işçilerin kazanımlarıyla sonuçlanmıştı.