Kardeşlerim sizlere UİD-DER aracılığıyla sesleniyorum. Yeni tanıştım UİD-DER’le ve iyi ki de tanışmışım. Bizim bölümden genç bir işçi kardeşim, 1 Mayıs’ın doğuşunu anlatan bir oyun sahneye koyacaklarını söyleyerek beni davet etti.

Mücadele eden işçi ağabeylerimiz, ablalarımız sonunda mahkemenin düzmece olduğunu ortaya çıkardılar. İşte 8 saatlik işgünü bu sayede uygulanır oldu. Bu insanlar benim gibiler için, işçiler için mücadele ettiler.

Ben 3 vardiya düzeninde çalışan bir fabrika işçisiyim. Fabrikamızda her türlü baskı ve insanlığa aykırı olan her şey mevcut. Tiyatroya fabrikadan arkadaşlarla beraber katıldık. 8 saat çalıştığımız fabrikada, nasıl 8 saat çalıştığımızı, bizlere bunları kimin kazandırdığını öğrendik hep beraber.

Bu oyunu Avrupa yakasında 350, Asya’da ise yaklaşık 600 kişi izledi. Biz UİD-DER’li işçilerin coşkusu salonda yankılanıyor, yankılandıkça coşuyordu. Etkinliğimize ilk defa katılanlar “çok güzeldi, bu oyunu gerçekten işçiler mi oynadı” diye defalarca sordular. Evet gerçekten işçiler oynadı.

Ben 20 Nisan Pazar günü “1 Mayıs Karanfilleri” adlı bir işçi oyunu izledim. Bu oyun 1886 yılında Amerikan işçilerinin yaptığı grevi anlatıyor. Bu oyunda grevin sonuçları, haksız suçlamalar ve idamlar anlatılıyordu. 8 işçi önderinin patronlar tarafından atılan bir bombayı atmaktan suçsuz yere asılışını anlatıyordu.

UİD-DER’in işçi tiyatrosu tarafından hazırlanan ve Nisanın 20’sinde sunulan “1 Mayıs Karanfilleri” adlı tiyatroyu izlemek için oradaydım. Tiyatro salonunun koltukları dolmuş, hatta merdivenler, boşluk araları ve kapının önünü dolduran insanlar nedeniyle kapı bile kapanamamıştı.

UİD-DER iki senedir faaliyet göstermekte. Derneğin faaliyetlerini fırsatım oldukça takip ediyorum. Bazen de eşimden dinliyorum. Ben ilk zamanlar eşimin derneğe gitmesine çok kızıyordum. Çünkü evde yalnız kalıyordum. Ama zamanla ben de derneğin faaliyetlerine katılarak bilgilenmeye başladım.

Bugün 8 saatlik işgününü 1886’da işçi atalarımızın mücadeleleriyle ve kanlarıyla kazandık. Ama maalesef birçoğumuz değerini bilmiyoruz. Ben de iplik fabrikasında 8 saat vardiyalı olarak çalışan bir işçiyim. UİD-DER’in etkinliklerine katılmamış olsaydım ben de bilmeyecektim. Günler öncesinden tiyatromuzun duyurusunu fabrikadaki arkadaşlarıma yaptım. Ve ben de tiyatroya fabrikamdan 3 işçi arkadaşımla katıldım.

Patronlar sınıfı biz işçilere ayaktakımı diyor. Onlara göre biz çalışmaktan ve çocuk yapmaktan başka bir şey yapamayız. Belki doğru, ama nedenleri nedir? Kimi her gün 10-12 saat bir fabrikaya tıksanız ve açlıkla yüz yüze bıraksanız başka hiçbir şey yapamaz. Başka bir şey yapabileceğinin, yapılabileceğinin bile farkında olamaz.

Oyunumuzun ardından 1 Mayıs marşını hep birlikte “tek ses, tek yumruk” haykırdık. Ve bir kere daha sorduk gelen misafirlerimize. Hemen hemen hepsi 1 Mayıs’ın anlamını ve tarihini, ne kadar çok bedeller ödenerek kazanıldığını tiyatromuzda öğrendiklerini söylediler. Bu kez daha bir coşkuyla ve kararlılıkla alanda yerlerini alacaklarını ve UİD-DER’in kortejinde duracaklarını belirttiler.

Yıl 2008. Yer İstanbul’da bir tiyatro salonu. Sahnede çeşitli işkollarında çalışan işçi kardeşlerimiz var. Salondaki herkes 1886 yılına gitmiş, o günleri bir kez daha yaşıyor adeta. Belki birçoğumuz bugün yaşadıklarımızla ne kadar benzer yanlar olduğunu düşünüyoruz. İşçi sınıfının haklı mücadelesinin bu kadar eski tarihlere dayandığını belki de ilk kez orada öğreniyor ve şaşırıyoruz. Oyun sırasında herkes farklı anlar, farklı duygularla dolup taşıyor.

Derneğimizin tiyatro kolunun hazırlamış olduğu “1 Mayıs Karanfilleri” adlı oyun geçtiğimiz Pazar günü sergilendi. Her yaştan insanın geldiği etkinliğe ilgi oldukça yoğundu. Tiyatroyu izleyen emekli bir işçi şöyle diyordu: “Gayet güzel bir etkinlikti, fakat beni geçmişe götürdünüz” dedi.

Çeşitli fabrikalardan oyunu izlemeye gelenler, oynayanların işçi olduklarına inanamadılar. Mimikleriyle, hareketleriyle, coşkuyu ve acıyı hissettirmeleriyle, çok profesyonel bir iş çıkarmışlardı. Katılanların birçoğu 1 Mayıs’ı yalnızca Türkiye’deki 1977 tarihiyle bildiklerini ama 1886 tarihini de öğrendiklerini anlattılar.

Öncelikle derneğimizin tiyatro koluna teşekkür ederim. Mükemmel bir oyun sergilediler. Etkinliğimiz çok güzel geçti. Adına yakışır, anlamlı, coşkulu, kıpır kıpırdı insanlar. Sanki kendimiz yaşıyor gibiydik 1886 1 Mayısını. Gelenler dikkatlice her şeyi anlamaya çalışıyorlardı. Sergilenen oyunun havasına girip marşlara alkış tutarak eşlik edildi.

Dostlar 1 Mayıs yaklaşıyor. Bizler, işçi kardeşlerimizin bundan 122 yıl önce “8 saatlik işgünü” talebiyle başlattıkları sınıf mücadelesini daha da yükseltmeliyiz. Bugün sosyal haklarımız elimizden bir bir alınıyor. Patronlar sınıfı bizi her geçen gün daha da yoksullaştırıyor. İşyerlerimizde 10-16 saat çalışıyoruz.

UİD-DER tiyatro kulübünün hazırlamış olduğu bu oyunda bulunmaktan çok memnun oldum. Tüm gelen arkadaşlarımızın aynı kanıda olduğunu öğrendim. Bu tiyatro oyunu, kostümünden dekoruna, oyuncusuna, bizim gibi işçi arkadaşlarımız tarafından hazırlanmıştı. Emek ve çabalarını ortaya koydular. Emeklerine ve yüreklerine sağlık.

Uluslararası İşçi Dayanışması Derneğimizin hazırlamış olduğu “1 MAYIS KARANFİLLERİ” adlı oyunumuzu, 13 Nisan Pazar günü Kocamustafapaşa’daki bir tiyatro salonunda sergiledik. Hepimiz çok heyecanlıydık. Aylardır, gecemizi gündüzümüze katarak çalıştığımız bu oyunu sahneye koyduk.

Oyun bittiğinde seyircilerin gözlerindeki parıltı görülmeye değerdi. Bir taraftan oyunu çok beğendiklerini, bu kadar profesyonel bir oyun beklemediklerini belirtirlerken, diğer taraftan 1 Mayıs’a katılacaklarını dile getiriyorlardı. Etkinliğe katılanlar henüz iki senesi dahi dolmamış bir derneğin böyle güzel bir organizasyonu düzenlemesinin şaşkınlığındaydılar.

2008 1 Mayıs’ına yaklaştığımız şu günlerde UİD-DER İşçi Tiyatrosu “1 Mayıs Karanfilleri” adlı tiyatro oyununu sahneye koydu. Anadolu yakasındaki bir tiyatro salonunda sahnelenen oyuna ilgi çok fazlaydı. Tiyatroya gelen izleyiciler salona sığmamış ve salon ayaktaki izleyicilerle hınca hınç dolmuştu. Yaklaşık 600 kişi bu tiyatroyu izlemek için Anadolu yakasının çeşitli yerlerinden gelmişlerdi.

Geçtiğimiz Pazar günü UİD-DER Tiyatro Kulübünün sahnelediği “1 Mayıs Karanfilleri” adlı oyunu izledim. Tiyatroda oynayan oyuncuların hiçbiri profesyonel değildi. Ama izleyenlerden hep aynı soru geliyordu: “Oyuncular profesyonel mi?” Oyun, hem konusu hem de işçi oyuncularıyla proletaryanın neler yapabileceğini burjuvaziye göstermek açısından çok anlamlıydı.

20 Nisan Pazar günü İstanbul Anadolu yakasındaki bir tiyatro salonunda UİD-DER Tiyatro Kulübü’nün düzenlediği “1 Mayıs Karanfilleri” adlı işçi tiyatrosunu Kocaeli Üniversitesinden öğrenciler olarak izledik. Pazar sabahı erkenden yola çıktık. Bir işçi tiyatrosunu ilk defa izleyecektik ve çok merak ediyorduk.

Baharın kucakladığı güzel bir Pazar gününde UİD-DER’in düzenlediği “1 Mayıs Karanfilleri” adlı tiyatro oyunundaydım. Tiyatro salonuna girdiğimde gördüğüm kalabalık, oyunun ne kadar önemli olduğunu hemen fark ettirdi. Salonda oturacak yer kalmamıştı, artı birçok kişi de ne olursa olsun bu oyunu seyretmeliyim dercesine ayakta bekliyordu.

Onlar çok önemli ve anlamlı bir iş yaptılar ve 370 kişilik bir salonda, çocuğuyla yaşlısıyla, kadınıyla erkeğiyle biz işçilere, tarihimizi aktarmış oldular. Tüm izleyicileri içine katmayı başaran bu oyun herkesi coşturdu. Oyun sırasındaki ve sonrasındaki tepkiler bunu açıkça gösteriyordu. Ve defalarca teşekkürler edildi UİD-DER’e, 1 Mayıs’ın nasıl doğduğunu anlattığı için.

4 Mart akşamı, UİD-DER Gazi Mahallesi temsilciliğinde işçi arkadaşlarımız her şeyini kendi elleriyle yaptıkları “Köle İbrahim Tuhaf Konuşuyor” adlı bir oyun sahnelediler ve diğer işçi kardeşleriyle şiirler, şarkılar eşliğinde bu güzel çalışmalarını paylaştılar.

Uluslararası İşçi Dayanışması Derneğinin Aydınlı Temsilciliğinde 9 Haziranda “Sokak Çocukları” adlı tiyatro gösterisi yapıldı. Etkinliğe 50’si çocuk yaklaşık 140 kişi katıldı.

Tiyatro kursu başladığında ne sahnemiz vardı, ne de perdemiz. Işığımız dahi yoktu. Bizler o koşullara rağmen çalışmalarımızı düzenli olarak yapıyorduk. Hepimizin yoğun emeği sonucunda sahnemizi yaptık, perdelerimizi taktık. Artık kulisimiz bile var. Bunların hepsi sevindiriyordu bizi. Çalışmalarımıza daha düzenli ve disiplinli bir şekilde devam ediyoruz.

Her şeyin para için yapılıp satıldığı bir dünyada yaşıyoruz. Sanatın egemen sınıfın elinde ne için kullanıldığını her gün medyada görüyoruz. Halkını düşünen sanatçının ise ön plana çıkamadığı ve hatta karnını bile zor doyurduğu bir kapitalist düzende yaşıyoruz.