Ben 3 vardiya düzeninde çalışan bir fabrika işçisiyim. Fabrikamızda her türlü baskı ve insanlığa aykırı olan her şey mevcut. Tiyatroya fabrikadan arkadaşlarla beraber katıldık. 8 saat çalıştığımız fabrikada, nasıl 8 saat çalıştığımızı, bizlere bunları kimin kazandırdığını öğrendik hep beraber.

Yeni çıkarılacak olan SSGSS yasası gerçekten hepimizi etkiliyor. Biz öğrenciler de geleceğimiz için işçi sınıfının haklı mücadelesinde şimdiden yerlerimizi almalıyız. Gelecek güzel günler için “Örgütlen, Örgütle, Mücadele Et!”.

1 Mayıs gibi mücadele günlerinde alanlarda taleplerimizi gür bir sesle haykırmamız gerekiyor. Çünkü ağlamayan bebeğe süt vermezler. İşte patronlar sınıfı da işçi sınıfı taleplerini dile getirmediği sürece işçilere hiçbir zaman hak vermeyecektir.

Bu oyunu Avrupa yakasında 350, Asya’da ise yaklaşık 600 kişi izledi. Biz UİD-DER’li işçilerin coşkusu salonda yankılanıyor, yankılandıkça coşuyordu. Etkinliğimize ilk defa katılanlar “çok güzeldi, bu oyunu gerçekten işçiler mi oynadı” diye defalarca sordular. Evet gerçekten işçiler oynadı.

Ben 20 Nisan Pazar günü “1 Mayıs Karanfilleri” adlı bir işçi oyunu izledim. Bu oyun 1886 yılında Amerikan işçilerinin yaptığı grevi anlatıyor. Bu oyunda grevin sonuçları, haksız suçlamalar ve idamlar anlatılıyordu. 8 işçi önderinin patronlar tarafından atılan bir bombayı atmaktan suçsuz yere asılışını anlatıyordu.

Patronlar sınıfının biz işçilere yönelik saldırıları her geçen gün artıyor. Her geçen gün sosyal haklarımız gasp ediliyor, sömürü, işsizlik, açlık, yoksulluk artıyor. Emperyalist savaş giderek daha da yayılıyor. 2008 1 Mayıs’ına da tüm bu saldırılara dur demek için katıldık. Bu yıl UİD-DER pankartı altında ikinci 1 Mayıs’ımızı kutladık.

UİD-DER bana evimde oturmamam gerektiğini öğretti ve sınıf bilincini iliklerime kadar aşıladı. Bu bilinci sadece benim edinmem yetmiyor. Eğer ben bu bilinci aldıysam UİD-DER çatısı altında, sınıf mücadelesini milyonlara yaymak hedefini bir görev edindim. Eğer proletarya kendine yapılan haksızlıklara yeter demek istiyorsa örgütlü bir şekilde alanlara dökülmelidir.

TC burjuvazisinin temsilcisi başbakan Erdoğan’ın “ayakların baş olduğu yerde kıyamet kopar” diyerek Taksim’i işçilere yasaklaması nedeniyle bu yıl da 1 Mayıs İstanbul’da birlikte ve kitlesel olarak kutlanamadı. Ama buralardan çok önemli dersler çıkarmalıyız. Bugün burjuvazi örgütlü ve sınıf bilinçli işçilerden korkuyor ve örgütlü hareketin önüne geçmek için elinden gelen her şeyi yapıyor.

Gebze Sendikalar Birliğinin düzenlemiş olduğu 1 Mayıs mitingine UİD-DER de katıldı. Mitinge çeşitli sendikalardan işçiler katılmıştı. Yaklaşık olarak 2 kilometrelik bir yürüyüşün ardından Gebze merkezinde toplanıldı. Bizler de işçi sınıfının disiplinine yakışır bir şekilde yürüyüş güzergâhında yerimizi aldık.

Uluslararası birlik, dayanışma ve mücadele günü olan 1 Mayıs Gebze’de coşkuyla kutlandı. Gebze Sendikalar Birliği tarafından organize edilen mitinge, çeşitli sendikalar, siyasi partiler ve işçi derneklerinden gelen binlerce işçi ve emekçi katıldı. Ellerinde kızıl flamalarıyla yürüyen, bir ağızdan sloganlarını haykıran UİD-DER korteji disiplini ve coşkusuyla Gebzeli işçi ve emekçilerin de ilgisini çekti.

UİD-DER Gebze şubesi Gebze’de yürüttüğü çalışmalarla pek çok fabrika işçisi tarafından tanınıyor. Bu 1 Mayıs’ta tüm şubeleriyle birlikte Gebze’de bulunması, derneğimizin çok daha geniş işçi ve emekçi kitleler tarafından tanınmasını sağladı.

Tüm temsilciliklerimizden gelen arkadaşlarımızla beraber alana gittik. Alanda kortejimiz oluştuğunda manzara görülmeye değerdi. Kıpkızıl bir zincir gibiydik. Üzerimde UİD-DER görevli önlüğü vardı ve ben bundan gurur duyuyordum. Çevreden ilgi çok büyüktü. Kortejimize katılmak isteyenler öyle çoktu ki görevli arkadaşlarımız şapka ve flama yetiştirmekte zorlanıyordu.

1 Mayıs’a sadece bir gün kala, hükümetin baskısı karşısında geriye doğru önemli bir adım Türk-İş’ten geldi. O güne kadar 1 Mayıs’ta Taksim’de olacağını söyleyen Türk-İş yönetimi geri çekildiklerini bildirdi. Böylece birlik, mücadele ve dayanışma gününde işçi sınıfına ve emekçilere ihanet ederek sermayeyle kol kola olduğunu bir kez daha gösterdi.

Kentsel dönüşüm projesi kapsamında yıkımların gündemde olduğu Başıbüyük Mahallesi halkı iki ayı aşkın bir süredir devam eden bir direniş sürdürüyorlar. Bizler de UİD-DER olarak direnişte olan mahalleyi ziyarete gittik. Çadırların olduğu yere geldiğimizde ilk duyduğum sözler şunlar oldu, “bunların hepsi gencecik insanlar, bizlerin sizin gibi gençlere ihtiyacımız var.”

UİD-DER’in işçi tiyatrosu tarafından hazırlanan ve Nisanın 20’sinde sunulan “1 Mayıs Karanfilleri” adlı tiyatroyu izlemek için oradaydım. Tiyatro salonunun koltukları dolmuş, hatta merdivenler, boşluk araları ve kapının önünü dolduran insanlar nedeniyle kapı bile kapanamamıştı.

Etkinlikte, önce “1 Mayıs Belgeseli”ni izledik ve sonrasında da TEGA işçisi bir arkadaşımız yaşadıkları grev sürecini bizlere anlattı. Ardından, bir arkadaşımız, yaptığı konuşmasında, düzenlenen etkinliğin öneminden ve TEGA grevinden bahsetti. Sonrasında hem liseli arkadaşlara hem de TEGA işçilerine teşekkür etti ve konuşmasını 1 Mayıs çağrısıyla sonlandırdı.

UİD-DER iki senedir faaliyet göstermekte. Derneğin faaliyetlerini fırsatım oldukça takip ediyorum. Bazen de eşimden dinliyorum. Ben ilk zamanlar eşimin derneğe gitmesine çok kızıyordum. Çünkü evde yalnız kalıyordum. Ama zamanla ben de derneğin faaliyetlerine katılarak bilgilenmeye başladım.

Birleşik Metal-İş’in örgütlü olduğu Acerer Döküm fabrikasında grev devam ediyor. 25 Aralıkta greve çıkan işçileri, UİD-DER Gebze temsilciliğinden bir grup arkadaşla birlikte, grevin 125. gününde ziyaret ettik.

Etkinliğimizin sonunda, ilk kez böyle bir programa katılan işçi arkadaşların, “son günlerde morallerimiz çok bozulmuştu, bu etkinlik bize çok iyi geldi” benzeri yorumlar yapmalarından çok mutlu olduk. Çünkü amacımız grevdeki arkadaşlarımıza hem moral vermek hem de bugüne kadar sınıfımızdan özenle saklanılan ya da çarpıtılan gerçekleri anlatabilmekti.

27 Nisan Pazar günü, derneğimizin Aydınlı ve Bostancı şubesinden 40 kişiyle, yıkım tehdidine karşı 66 gündür direnen Başıbüyük Mahallesine bir ziyaret gerçekleştirdik. “Yıkımlara Karşı Gücümüz Birliğimizdir” ve “Başıbüyük Halkı Yalnız Değildir” sloganlarıyla çadırların önüne geldiğimizde alkışlarla karşılandık.

Bugün 8 saatlik işgününü 1886’da işçi atalarımızın mücadeleleriyle ve kanlarıyla kazandık. Ama maalesef birçoğumuz değerini bilmiyoruz. Ben de iplik fabrikasında 8 saat vardiyalı olarak çalışan bir işçiyim. UİD-DER’in etkinliklerine katılmamış olsaydım ben de bilmeyecektim. Günler öncesinden tiyatromuzun duyurusunu fabrikadaki arkadaşlarıma yaptım. Ve ben de tiyatroya fabrikamdan 3 işçi arkadaşımla katıldım.

Patronlar sınıfı biz işçilere ayaktakımı diyor. Onlara göre biz çalışmaktan ve çocuk yapmaktan başka bir şey yapamayız. Belki doğru, ama nedenleri nedir? Kimi her gün 10-12 saat bir fabrikaya tıksanız ve açlıkla yüz yüze bıraksanız başka hiçbir şey yapamaz. Başka bir şey yapabileceğinin, yapılabileceğinin bile farkında olamaz.

Oyunumuzun ardından 1 Mayıs marşını hep birlikte “tek ses, tek yumruk” haykırdık. Ve bir kere daha sorduk gelen misafirlerimize. Hemen hemen hepsi 1 Mayıs’ın anlamını ve tarihini, ne kadar çok bedeller ödenerek kazanıldığını tiyatromuzda öğrendiklerini söylediler. Bu kez daha bir coşkuyla ve kararlılıkla alanda yerlerini alacaklarını ve UİD-DER’in kortejinde duracaklarını belirttiler.

Yıl 2008. Yer İstanbul’da bir tiyatro salonu. Sahnede çeşitli işkollarında çalışan işçi kardeşlerimiz var. Salondaki herkes 1886 yılına gitmiş, o günleri bir kez daha yaşıyor adeta. Belki birçoğumuz bugün yaşadıklarımızla ne kadar benzer yanlar olduğunu düşünüyoruz. İşçi sınıfının haklı mücadelesinin bu kadar eski tarihlere dayandığını belki de ilk kez orada öğreniyor ve şaşırıyoruz. Oyun sırasında herkes farklı anlar, farklı duygularla dolup taşıyor.

Derneğimizin ikinci yılını doldurduğumuz şu günlerde etkinliklerimiz, eğitim seminerlerimiz tüm hızıyla devam etmekte. Derneğimiz kuruluşundan bugüne kadar biz işçilere çok yararlı kazanımlar sağlamıştır.

Birçok nedeni var aslında 1 Mayıs’a katılmak gerekliliğinin. Bugün dünyada ekonomik kriz kendini yakıcı bir biçimde hissettiriyor. İşsizlik artıyor, emperyalist savaş birçok bölgeye yayılıyor, yoksulluk alabildiğine artıyor. Diğer taraftan işçi haklarına karşı neo-liberal saldırılar dünyanın birçok yerinde gündeme geliyor.

Derneğimizin tiyatro kolunun hazırlamış olduğu “1 Mayıs Karanfilleri” adlı oyun geçtiğimiz Pazar günü sergilendi. Her yaştan insanın geldiği etkinliğe ilgi oldukça yoğundu. Tiyatroyu izleyen emekli bir işçi şöyle diyordu: “Gayet güzel bir etkinlikti, fakat beni geçmişe götürdünüz” dedi.

Çeşitli fabrikalardan oyunu izlemeye gelenler, oynayanların işçi olduklarına inanamadılar. Mimikleriyle, hareketleriyle, coşkuyu ve acıyı hissettirmeleriyle, çok profesyonel bir iş çıkarmışlardı. Katılanların birçoğu 1 Mayıs’ı yalnızca Türkiye’deki 1977 tarihiyle bildiklerini ama 1886 tarihini de öğrendiklerini anlattılar.

Öncelikle derneğimizin tiyatro koluna teşekkür ederim. Mükemmel bir oyun sergilediler. Etkinliğimiz çok güzel geçti. Adına yakışır, anlamlı, coşkulu, kıpır kıpırdı insanlar. Sanki kendimiz yaşıyor gibiydik 1886 1 Mayısını. Gelenler dikkatlice her şeyi anlamaya çalışıyorlardı. Sergilenen oyunun havasına girip marşlara alkış tutarak eşlik edildi.

Dostlar 1 Mayıs yaklaşıyor. Bizler, işçi kardeşlerimizin bundan 122 yıl önce “8 saatlik işgünü” talebiyle başlattıkları sınıf mücadelesini daha da yükseltmeliyiz. Bugün sosyal haklarımız elimizden bir bir alınıyor. Patronlar sınıfı bizi her geçen gün daha da yoksullaştırıyor. İşyerlerimizde 10-16 saat çalışıyoruz.

UİD-DER tiyatro kulübünün hazırlamış olduğu bu oyunda bulunmaktan çok memnun oldum. Tüm gelen arkadaşlarımızın aynı kanıda olduğunu öğrendim. Bu tiyatro oyunu, kostümünden dekoruna, oyuncusuna, bizim gibi işçi arkadaşlarımız tarafından hazırlanmıştı. Emek ve çabalarını ortaya koydular. Emeklerine ve yüreklerine sağlık.

Uluslararası İşçi Dayanışması Derneğimizin hazırlamış olduğu “1 MAYIS KARANFİLLERİ” adlı oyunumuzu, 13 Nisan Pazar günü Kocamustafapaşa’daki bir tiyatro salonunda sergiledik. Hepimiz çok heyecanlıydık. Aylardır, gecemizi gündüzümüze katarak çalıştığımız bu oyunu sahneye koyduk.

Oyun bittiğinde seyircilerin gözlerindeki parıltı görülmeye değerdi. Bir taraftan oyunu çok beğendiklerini, bu kadar profesyonel bir oyun beklemediklerini belirtirlerken, diğer taraftan 1 Mayıs’a katılacaklarını dile getiriyorlardı. Etkinliğe katılanlar henüz iki senesi dahi dolmamış bir derneğin böyle güzel bir organizasyonu düzenlemesinin şaşkınlığındaydılar.

Önümüz 1 Mayıs. Dünyada yaşanan bunca haksızlığa karşı sesimizi haykırmak için UİD-DER kortejinde yerimizi almalıyız. Eğer yaşanan olumsuzluklara bakıp yılgınlık içine düşersek bizi daha da karanlık günler bekliyor.

2008 1 Mayıs’ına yaklaştığımız şu günlerde UİD-DER İşçi Tiyatrosu “1 Mayıs Karanfilleri” adlı tiyatro oyununu sahneye koydu. Anadolu yakasındaki bir tiyatro salonunda sahnelenen oyuna ilgi çok fazlaydı. Tiyatroya gelen izleyiciler salona sığmamış ve salon ayaktaki izleyicilerle hınca hınç dolmuştu. Yaklaşık 600 kişi bu tiyatroyu izlemek için Anadolu yakasının çeşitli yerlerinden gelmişlerdi.