Uluslararası birlik, dayanışma ve mücadele günü olan 1 Mayıs Gebze’de coşkuyla kutlandı. Gebze Sendikalar Birliği tarafından organize edilen mitinge, çeşitli sendikalar, siyasi partiler ve işçi derneklerinden gelen binlerce işçi ve emekçi katıldı. Ellerinde kızıl flamalarıyla yürüyen, bir ağızdan sloganlarını haykıran UİD-DER korteji disiplini ve coşkusuyla Gebzeli işçi ve emekçilerin de ilgisini çekti.

UİD-DER Gebze şubesi Gebze’de yürüttüğü çalışmalarla pek çok fabrika işçisi tarafından tanınıyor. Bu 1 Mayıs’ta tüm şubeleriyle birlikte Gebze’de bulunması, derneğimizin çok daha geniş işçi ve emekçi kitleler tarafından tanınmasını sağladı.

Tüm temsilciliklerimizden gelen arkadaşlarımızla beraber alana gittik. Alanda kortejimiz oluştuğunda manzara görülmeye değerdi. Kıpkızıl bir zincir gibiydik. Üzerimde UİD-DER görevli önlüğü vardı ve ben bundan gurur duyuyordum. Çevreden ilgi çok büyüktü. Kortejimize katılmak isteyenler öyle çoktu ki görevli arkadaşlarımız şapka ve flama yetiştirmekte zorlanıyordu.

1 Mayıs’a sadece bir gün kala, hükümetin baskısı karşısında geriye doğru önemli bir adım Türk-İş’ten geldi. O güne kadar 1 Mayıs’ta Taksim’de olacağını söyleyen Türk-İş yönetimi geri çekildiklerini bildirdi. Böylece birlik, mücadele ve dayanışma gününde işçi sınıfına ve emekçilere ihanet ederek sermayeyle kol kola olduğunu bir kez daha gösterdi.

Kentsel dönüşüm projesi kapsamında yıkımların gündemde olduğu Başıbüyük Mahallesi halkı iki ayı aşkın bir süredir devam eden bir direniş sürdürüyorlar. Bizler de UİD-DER olarak direnişte olan mahalleyi ziyarete gittik. Çadırların olduğu yere geldiğimizde ilk duyduğum sözler şunlar oldu, “bunların hepsi gencecik insanlar, bizlerin sizin gibi gençlere ihtiyacımız var.”

UİD-DER’in işçi tiyatrosu tarafından hazırlanan ve Nisanın 20’sinde sunulan “1 Mayıs Karanfilleri” adlı tiyatroyu izlemek için oradaydım. Tiyatro salonunun koltukları dolmuş, hatta merdivenler, boşluk araları ve kapının önünü dolduran insanlar nedeniyle kapı bile kapanamamıştı.

Etkinlikte, önce “1 Mayıs Belgeseli”ni izledik ve sonrasında da TEGA işçisi bir arkadaşımız yaşadıkları grev sürecini bizlere anlattı. Ardından, bir arkadaşımız, yaptığı konuşmasında, düzenlenen etkinliğin öneminden ve TEGA grevinden bahsetti. Sonrasında hem liseli arkadaşlara hem de TEGA işçilerine teşekkür etti ve konuşmasını 1 Mayıs çağrısıyla sonlandırdı.

Ben tersanede staj yapmış bir öğrenciyim. Staj yaptığım tersanede sürekli yaşadığımız birkaç sorundan bahsedeceğim. Stajyer olduğum için çok daha az maaş veriyorlar ve daha uzun çalıştırıyorlar. Eğer mesaiye kalmazsak staj defterini imzalamamakla tehdit ediyorlar

Herkesin özgür olduğu, karnının doyduğu, insanın insanı sömürüsünün geçmişte kaldığı ve bizden sonraki kuşaklara anlatıldığında belki de masal gibi gelecek bu kokuşmuş düzene artık son verildiği günler gelmiş olacak. Biz buna yürekten inanır ve önümüze çıkan engelleri bir bahane vesilesi yapmayıp yolumuza devam edersek başbakanı da fazla bekletmemiş oluruz.

UİD-DER iki senedir faaliyet göstermekte. Derneğin faaliyetlerini fırsatım oldukça takip ediyorum. Bazen de eşimden dinliyorum. Ben ilk zamanlar eşimin derneğe gitmesine çok kızıyordum. Çünkü evde yalnız kalıyordum. Ama zamanla ben de derneğin faaliyetlerine katılarak bilgilenmeye başladım.

İşçiler neden kazalara maruz kalıyorlar? Nedeni çok basittir. Patronların rekabet ve kâr hırsı. Daha kısa zamanda, daha ucuza ve daha çok üretmek için yoğun tempoda çalıştırılan her işçi eninde sonunda kaza yapma riski ile karşı karşıya geliyor. Kimi canından oluyor kimiyse sakat kalıyor.

Direnen Bosal-Mimaysan işçileri kazandılar. Bosal-Mimaysan’da patronun Birleşik Metal-İş’e üye işçileri, Türk Metal’e üye yapma girişimleri sonucu 3 Nisan günü 6 işçi birden işten çıkarılmıştı. 6 işçinin işten çıkartılmasından sonra, geri kalan işçiler üretimi yavaşlatarak arkadaşlarına destek verdiler.

Birleşik Metal-İş’in örgütlü olduğu Acerer Döküm fabrikasında grev devam ediyor. 25 Aralıkta greve çıkan işçileri, UİD-DER Gebze temsilciliğinden bir grup arkadaşla birlikte, grevin 125. gününde ziyaret ettik.

Etkinliğimizin sonunda, ilk kez böyle bir programa katılan işçi arkadaşların, “son günlerde morallerimiz çok bozulmuştu, bu etkinlik bize çok iyi geldi” benzeri yorumlar yapmalarından çok mutlu olduk. Çünkü amacımız grevdeki arkadaşlarımıza hem moral vermek hem de bugüne kadar sınıfımızdan özenle saklanılan ya da çarpıtılan gerçekleri anlatabilmekti.

Bizler de UİD-DER üyeleri olarak TEGA işçilerinin her zamanki gibi yanlarındaydık. Etkinlik başlamadan önce derneğimizin çıkardığı “İşçi Dayanışması” bültenini de dağıttık. Bültende kendi arkadaşlarının mektubunu okumak TEGA işçilerine ayrı bir moral verdi, hatta bazı TEGA işçileri kendilerinin de mektup yazacağını söyledi.

27 Nisan Pazar günü, derneğimizin Aydınlı ve Bostancı şubesinden 40 kişiyle, yıkım tehdidine karşı 66 gündür direnen Başıbüyük Mahallesine bir ziyaret gerçekleştirdik. “Yıkımlara Karşı Gücümüz Birliğimizdir” ve “Başıbüyük Halkı Yalnız Değildir” sloganlarıyla çadırların önüne geldiğimizde alkışlarla karşılandık.

Ankara Sincan’daki Eğitim-Sen şubesinde UİD-DER’in TEGA grevine destek olmak için düzenlediği bir etkinliğe katıldım. Etkinlik, UİD-DER’li bir arkadaşın örgütlülüğün gerekliliğine dair konuşması ile başladı. Etkinliğin bütününde ise müzik dinletisi, belgesel gösterimi ve serbest kürsüde konuşulanlarla birlikte TEGA işçilerinin yanında olunduğu bir kez daha gösterildi.

Bugün 8 saatlik işgününü 1886’da işçi atalarımızın mücadeleleriyle ve kanlarıyla kazandık. Ama maalesef birçoğumuz değerini bilmiyoruz. Ben de iplik fabrikasında 8 saat vardiyalı olarak çalışan bir işçiyim. UİD-DER’in etkinliklerine katılmamış olsaydım ben de bilmeyecektim. Günler öncesinden tiyatromuzun duyurusunu fabrikadaki arkadaşlarıma yaptım. Ve ben de tiyatroya fabrikamdan 3 işçi arkadaşımla katıldım.

Patronlar sınıfı biz işçilere ayaktakımı diyor. Onlara göre biz çalışmaktan ve çocuk yapmaktan başka bir şey yapamayız. Belki doğru, ama nedenleri nedir? Kimi her gün 10-12 saat bir fabrikaya tıksanız ve açlıkla yüz yüze bıraksanız başka hiçbir şey yapamaz. Başka bir şey yapabileceğinin, yapılabileceğinin bile farkında olamaz.

Oyunumuzun ardından 1 Mayıs marşını hep birlikte “tek ses, tek yumruk” haykırdık. Ve bir kere daha sorduk gelen misafirlerimize. Hemen hemen hepsi 1 Mayıs’ın anlamını ve tarihini, ne kadar çok bedeller ödenerek kazanıldığını tiyatromuzda öğrendiklerini söylediler. Bu kez daha bir coşkuyla ve kararlılıkla alanda yerlerini alacaklarını ve UİD-DER’in kortejinde duracaklarını belirttiler.

Yıl 2008. Yer İstanbul’da bir tiyatro salonu. Sahnede çeşitli işkollarında çalışan işçi kardeşlerimiz var. Salondaki herkes 1886 yılına gitmiş, o günleri bir kez daha yaşıyor adeta. Belki birçoğumuz bugün yaşadıklarımızla ne kadar benzer yanlar olduğunu düşünüyoruz. İşçi sınıfının haklı mücadelesinin bu kadar eski tarihlere dayandığını belki de ilk kez orada öğreniyor ve şaşırıyoruz. Oyun sırasında herkes farklı anlar, farklı duygularla dolup taşıyor.

Derneğimizin ikinci yılını doldurduğumuz şu günlerde etkinliklerimiz, eğitim seminerlerimiz tüm hızıyla devam etmekte. Derneğimiz kuruluşundan bugüne kadar biz işçilere çok yararlı kazanımlar sağlamıştır.

Birçok nedeni var aslında 1 Mayıs’a katılmak gerekliliğinin. Bugün dünyada ekonomik kriz kendini yakıcı bir biçimde hissettiriyor. İşsizlik artıyor, emperyalist savaş birçok bölgeye yayılıyor, yoksulluk alabildiğine artıyor. Diğer taraftan işçi haklarına karşı neo-liberal saldırılar dünyanın birçok yerinde gündeme geliyor.

Kendimize, çocuklarımıza, gelecek işçi kuşaklarına iyi bir gelecek bırakmak istiyorsak 1 Mayısların içini doldurarak mücadeleyi daha da yukarılara çekmeliyiz. Onun içindir ki bizler 1 Mayıslara katılmalı ve insanlarımızı oraya katmalıyız.

Derneğimizin tiyatro kolunun hazırlamış olduğu “1 Mayıs Karanfilleri” adlı oyun geçtiğimiz Pazar günü sergilendi. Her yaştan insanın geldiği etkinliğe ilgi oldukça yoğundu. Tiyatroyu izleyen emekli bir işçi şöyle diyordu: “Gayet güzel bir etkinlikti, fakat beni geçmişe götürdünüz” dedi.

Çeşitli fabrikalardan oyunu izlemeye gelenler, oynayanların işçi olduklarına inanamadılar. Mimikleriyle, hareketleriyle, coşkuyu ve acıyı hissettirmeleriyle, çok profesyonel bir iş çıkarmışlardı. Katılanların birçoğu 1 Mayıs’ı yalnızca Türkiye’deki 1977 tarihiyle bildiklerini ama 1886 tarihini de öğrendiklerini anlattılar.

Öncelikle derneğimizin tiyatro koluna teşekkür ederim. Mükemmel bir oyun sergilediler. Etkinliğimiz çok güzel geçti. Adına yakışır, anlamlı, coşkulu, kıpır kıpırdı insanlar. Sanki kendimiz yaşıyor gibiydik 1886 1 Mayısını. Gelenler dikkatlice her şeyi anlamaya çalışıyorlardı. Sergilenen oyunun havasına girip marşlara alkış tutarak eşlik edildi.

Dostlar 1 Mayıs yaklaşıyor. Bizler, işçi kardeşlerimizin bundan 122 yıl önce “8 saatlik işgünü” talebiyle başlattıkları sınıf mücadelesini daha da yükseltmeliyiz. Bugün sosyal haklarımız elimizden bir bir alınıyor. Patronlar sınıfı bizi her geçen gün daha da yoksullaştırıyor. İşyerlerimizde 10-16 saat çalışıyoruz.